Film is onverbiddelijk in precies de omstandigheden die een trouwfeest biedt. Schemerige zalen, bewegende mensen en een vaste flits leveren veel opnames op die donker of bewogen zijn, of een fel gezicht tegen een zwarte kamer. Welke dat zijn, ontdekt u pas lang na de dag zelf.
Daarnaast is er het ophalen. Camera’s belanden in tassen, op de verkeerde tafel, in een auto of twee weken bij iemand thuis. Wat terugkomt moet eerst ontwikkeld en gescand worden voordat u één beeld ziet, en elk rolletje kost hetzelfde of de foto’s nu goed zijn of niet.
En een wegwerpcamera legt maar één soort ding vast. Geen video van de speech, geen stem van de opa die sprak, niets dat beweegt of klinkt.